نسبت وجوب به محض اشكال به ظاهر امر ممكن نيست . مجملا مظنون اين است كه قائل به وجوب ذكر در اين سجود در ميان علماى شيعه نبوده باشد ، بلى قول به وجوب از بعضى علماى عامه نقل شده ، و اين ضعيف است . هشتم : در بيان حكم تكبير و تشهد و تسليم است در اين سجود ، مىگوئيم اما تكبير پس سابق بيان شد كه قبل از دخول در سجود يا در حال دخول در آن ثابت نيست به اتفاق علماى شيعه ، و أخبار معتبره بر نهى از آن مستفيض است بلكه قول به ثبوت تكبير در اين مقام منقول از جماعتى از عامه است و اين بدعت است . و أعجب از اين آن است كه بعضى از آنها قائل به دو تكبير شده‌اند ، يكى به جهت افتتاح در سجود ، و ثانى به جهت دخول در آن ، تشكيكى در ضعف آن نيست ، بلكه بدعت در بدعت است نظر به اين كه مقتضاى قول به تكبير افتتاح آن است كه به سبب آن تكبير هيئت صورى بهم رسد ، و اين تكبير ثانى در آن هيئت صورى واقع مىشود ، پس تكبير ثانى بدعت در بدعت خواهد بود . و اما بعد از رفع رأس از آن پس شبهه‌اى در رجحان آن نيست ، كلامى كه هست در وجوب و استحباب آن است ، ظاهر ثانى است ، لكن مستفاد از جملهء از عبارات أعاظم أصحاب وجوب است ، مثل عبارت شيخ صدوق در مجالس و فقيه ، و عبارت شيخ طوسى در خلاف و مبسوط ، و أظهر از اينها كلام شيخ شهيد است در ذكرى ، پس رعايت آن أحوط است ، اگر چه حمل عبارات ممكن است . و اما تشهد و تسليم پس احدى از علماى شيعه قائل به ثبوت آن نشده است ، لكن مرحوم شيخ در كتاب خلاف نقل خلاف از بعضى اهل خلاف نموده كه قائل به ثبوت هر يك از تشهد و تسليم بعد از اين سجده شده ، و شبهه‌اى در ضعف